این روزها روی یک پروژه ای کار می کنم که در باب نوشتن است. چیز نسبتا جالبی ست. یک طورهایی هم دوستش دارم. مثلن الان من می توانستم همین را آنجا بنویسم... اما بعضی چیزها جایشان را به بعضی چیزهای دیگر هرگز نخواهند داد.البته نه اینکه آنجا ننویسم، اتفاقن می نویسم. منتها بعضی چیزها را هرچقد آدمهای کمتری بخوانند بهتر است. بعضی نوشته ها هم اصلن برای خوانده نشدن اند. مثل نوشته هایی که بارها ننوشته ام برای تو!پیشنهاد می کنم شما هم آنجا بنویسید، اگر خواستید بدانید کجاست، در نظرات بپرسید.

هفده سالم بود، ینی حدودهای پانزده سال پیش، یا به عبارتی سالهای 82 و 83، باور بفرمایید آن وقتها اینترنت و کلا فضای آنلاین خیلی با چیزی که امروز می‌بینید تفاوت دارد. خصوصا برای من که از همان ابتدا، و البته در کنار وقت گذرانی‌های رایج آن زمان، دنبال چیزی بیشری در اینترنت بودم و اولین گام برای یک همچین چیزی را وبلاگ نویسی یا به شکل امروزی تَرَش در تولید محتوا دیدم. دو ساعت اینترنت، با یک کارت، آن صدای قیییژژژژژژژ اتصال دایال آپ و سرعت یواش برای رسیدن به یک دنیای جدید و پر از پیچیدگی به اسم وبلاگ. کد